Ik behoor tot het zeldzame soort saxofonisten dat vrijwel nooit van mondstuk veranderd en een ontzagelijke hekel heeft aan weer een nieuw mondstuk dat zorgt voor een breed,warm,groot en hard' geluid.Volgens de reclamecampagnes leveren vrijwel alle mondstukken dit. Ik speel al bijna 20 jaar op een oude Otto Link 9 op m'n sopraan, naar redelijke tevredenheid.. Iemand om mij heen vertelde me toen over Lebayle. Ik dacht daar gaan we weer. Hij zei: 'Maar zelfs Wayne Shorter is geswitched!' Daar schrok ik toch even van; Wayne speelt al jaren op dezelfde spullen, dan is  er misschien toch wat aan de hand. Ik belde met de saxofoonwinkel in Deventer en kreeg een hele doos mondstukken
opgestuurd. Maar liefst twee mondstukken voldeden aan al mijn eisen: Een houten
Lebayle en een metalen mondstuk, beide opening 8. Het houten monstuk is erg geschikt als je met strijkers werkt, het mengt prachtig en heeft een uitstekende stemming. Het metalen mondstuk is een scheur ijzer waarmee je met gemak de hoogte in kan met
verbluffend veel power. Ideaal voor een elektrische omgeving. Ik wissel nu beide mondstukken af al naar gelang het karakter van mijn projecten.
Eindelijk een fabrikant die waarmaakt wat hij belooft!

Yuri Honing.

Klik hier voor de site van Yuri Honing

 

Peter Lieberom over Lebayle: Wanneer je je wilt uiten op een muziekinstrument en in dit geval op een saxofoon, is het voor jezelf, maar ook voor de luisteraar gewenst dat je beschikt over enige muzikaliteit en techniek. Maar even belangrijk is het materiaal dat je gebruikt. En na je instrument is de belangrijkste variabele: Je mondstuk (rieten zijn ook erg belangrijk, maar die wil ik nu even buiten beschouwing laten).
Een 'goed' saxofoonmondstuk is voor mij een mondstuk dat mij vrij direct de mogelijkheid geeft het geluid te produceren dat ik in mijn hoofd hoor. Dat klinkt misschien voor de hand liggend, maar er zijn bijvoorbeeld al jaren mondstukken te koop die ons saxofonisten vrij direct naar een bepaalde klank 'dwingen'. Dit zijn vaak mondstukken met een zogenaamde 'wedge' of 'drempel' ingebouwd.

Zo'n drempel veroorzaakt een kunstmatige turbulentie, die, afhankelijk van de vorm, plaats en grootte, in meer of mindere mate tot gevolg heeft dat er lage frequenties uit je geluid gefilterd worden en hoge frequenties versterkt worden. Een voordeel hiervan is dat saxofoon spelen een stuk minder arbeidsintensief wordt en je zonder al te veel longcapaciteit vrij goed te horen bent in de wijde omtrek. En je zult al vrij snel te horen krijgen dat je net zo'n soort geluid hebt als David Sanborn of Michael Brecker (beide fantastische saxofonisten trouwens!). Het is natuurlijk ieders vrije keuze om een dergelijke 'sound' te willen produceren, maar mijn persoonlijke idee is dat de meeste mondstukken met zo'n ingebouwde drempel je beweginsvrijheid enorm indammen en het een stuk lastiger maken een echt eigen geluid te creëren. En dat is nou precies wat ik graag wil! 

Een logische vraag is dan: "Bestaat er niet een mondstuk waarbij je zelf het gewenste scala aan frequenties en boventonen ten gehore kunt brengen?" Ja, naar mijn mening bestaat dat al vrij lang. Ik heb om die reden altijd gezworen bij het metalen 'Otto Link' mondstuk. Weliswaar qua ontwerp over de jaren menig verandering (en niet altijd verbetering) ondergaan, en dus kwalitatief niet altijd even goed, maar wel een mondstuk waarbij je alles zelf moet doen en kan doen. Het is ook niet voor niets dat bijna alle grote saxofoon-meesters uit de Jazzgeschiedenis op Otto Link-mondstukken speelden. Maar ook aan de 'Link' kleeft mijns inziens een nadeel: Het is een erg arbeidsintensief stuk metaal. Juist omdat je alles zelf moet doen ('kleuren',intoneren) vergt het een enorme discipline en wordt een avondje saxofoon spelen soms een ware fitness-sessie. Nu is voor mij persoonlijk enige weerstand geen probleem, zelfs gewenst, maar ik speel nu twintig jaar saxofoon, en heb zo ondertussen zin in een beetje rust. En die rust lijk ik nu te gaan krijgen...

Wat is er gebeurd? Ik was laatst in 'De Saxofoonwinkel' in Deventer, met de bedoeling een reserve mondstuk uit te zoeken, voor het geval er iets zou gebeuren met mijn 'Otto Link'. Ik werd attent gemaakt op deze nieuwe, in Frankrijk gefabriceerde mondstukken van het merk 'Lebayle' en heb er direct in de winkel een paar uitgeprobeerd. In een woord: fantastisch! Ik was plotsklaps in staat om met dit mondstuk een zo goed als identiek geluid voort te brengen als wat ik met mijn 'Link' produceer, maar dan met een stuk minder inspanning. Resultaat: Ik nam voor zowel mijn tenor als mijn sopraan een metalen 'Lebayle' mee naar huis om uit te proberen. Nu ken ik mezelf vrij goed als het om nieuwigheden gaat: "Verandering van spijs doet eten" luidt het spreekwoord, en om teleurstellingen te voorkomen wilde ik nog een week of twee wachten met het vormen van een mening.

Bovendien moeten over het algemeen de spieren waarmee je je toon vormt (mond, keel, stembanden) even wennen aan een dergelijke verandering. Maar goed: die twee weken zijn reeds lang voorbij en ik ben verkocht! Iedere keer als ik mijn 'Lebayle' aan mijn mond zet word ik gelukkiger. Ik heb ineens een stuk meer dynamiek in het lage register; toptones zijn helder, vol van klank en makkelijk te 'pitchen'; staccato is een peuleschil en dit alles zo goed als 'wohl temperiert'.Volgens mij zal iedere saxofonist en vooral zij die zweren bij 'Otto Link', aan het twijfelen gebracht worden na het proberen van een 'Lebayle'.

 

(c) Peter lieberom ex tenor saxofonist Candy Dulfer.